ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΩ ΤΟΝ ΝΤΟΝ ΡΟΣΑ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΩ ΤΟΝ ΝΤΟΝ ΡΟΣΑ

Λοιπόν, θεωρώ ότι ο Ρόσα ΘΕΟΠΟΙΗΘΗΚΕ υπερβολικά! Ε, μα δεν γίνεται, σε όποιο κομικσοσάιτ να μπεις, να βρίσκεις μπροστά σου ολάκερο κατεβατό από υπερβολές, κλπ. Εντάξει, έγραψε το μνημειώδες έργο « Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ», αλλά όχι και να το παρακάνουμε. Και να δημοσιεύεται όλη η δουλειά του, όλα όσα έγραψε, και να μένουν πίσω ένα σωρό κλασσικές ιστορίες του Ρομάνο Σκάρπα αδημοσίευτες.

Δεν μου αρέσει το στυλ του. Με την υπερβολική λεπτομέρεια. Υπερβολική μέχρι παραλόγου! Ακόμη λίγο θα μας σχεδιάζει και τα μικρο βια. (Τώρα που το λέω, σχεδίασε μικρόβια στο «Μικροσκοπικό Τσιγκούνη», νομίζω!)

Αλλά, αυτό που με έκανε και δεν τον συμπαθώ είναι η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ που έκανε στο σύμπαν των παπιών και ειδικά του θείου Σκρουτζ.
Έχει γράψει αρκετές ιστορίες, στις οποίες εξηγεί όλα τα «κομικσικά» φαινόμενα που μας ενθουσιάζουν, με τους νόμους της Φυσικής και χρησιμοποιεί την υπαρκτή ή την εν δυνάμει τεχνολογία, για να μας τα φέρει στα πλαίσια της «ανθρώπινης λογικής».

Για αυτό το σκοπό έχει γράψει συνέχειες σε πάμπολλες Μπαρκσικές ιστορίες, στις οποίες παίρνει το χαρακτήρα του Σκρουτζ και τον φέρνει στις «ανθρώπινες διαστάσεις». Ιδίως με το «Βίο και Πολιτεία», αφού τον ενέταξε και σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια, τον έκαμε να είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος με ανθρώπινα συναισθήματα, το πολύ σαν ένας ηθοποιός , που βγαίνει μέσα από μια ταινία του Χόλυγουντ. Και όταν περιγράφει τη σχέση του με τη Χρυσή Γκόλντυ, τότε είναι που ξενέρωσα πλήρως.ό

Δεν είναι αυτός ο Σκρουτζ, με τον οποίο μεγάλωσα. Αυτός που ξέρω είναι «…πιο σκληρός και από τους σκληρούς και πιο πονηρός και από τους πονηρούς» . Έβρισκε χαμένους θησαυρούς από χάρτες των προγόνων του και χαμένες πόλεις από ανύπαρκτα ίχνη. Ταξίδευε στα πέρατα του διαστήματος, επιβίωνε χωρίς διαστημική στολή και έκανε εμπορικές συμφωνίες με εξωγήινους. Έμπαινε σε στοιχειωμένα κάστρα και μιλούσε με φαντάσματα. Ήταν τσιγκούνης μέχρι παραλόγου, αλλά όταν τον έπιανε η συνείδησή του, σκορπούσε τα λεφτά όπως τα μαρούλια! (Χριστούγεννα στην Παραγκούπολη, Χριστούγεννα στο βυθό της θάλασσας κλπ). Ήταν σκληρόκαρδος, αλλά ήξερε πότε να μαλακώνει χωρίς να το δείχνει. (Το τελευταίο Μπαλαμπού.) Ήταν μισογύνης, αλλά είχε και αισθήματα για τη Τζένη και ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη Χρυσή Γκολντυ του Μπαρκς, αλλά δεν ήθελε να το δείξει (Επιστροφη στο Κλοντάικ.) Θα χαλούσε την εικόνα που είχε για τον εαυτό του.

Για αυτό λοιπόν, φίλοι μου, το σχεδιαστικό στυλ του Ρόσα, μαζί με την πρόθεσή του να «εξανθρωπίσει» το Σκρουτζ, με ξενέρωσαν. Όχι πως δεν έχει ταλέντο ο άνθρωπος . Αντίθετα. Απλά, η συμπεριφορά της κομικσοκοινότητας προς το πρόσωπό του είναι υπερβολική!

Ανδρέας Σουτζής