Επετειακο ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΤΕΥΧΟΣ ΑΡ. 26

Επετειακο ΜΙΚΥ ΜΑΟΥΣ ΤΕΥΧΟΣ ΑΡ. 26

Το τεύχος του εβδομαδιαίου Μίκυ Μαους με αριθμό 26 κυκλοφόρησε στις 23/12/1966 . Πρόκειται για ένα ξεχωριστό τεύχος από πολλές απόψεις. Το τεύχος αυτό είναι το πρώτο πανηγυρικό τεύχος που βγάζει ο Τερζόπουλος, και πρόκειται πραγματικά για ένα τολμηρό εγχείρημα από μέρους της Εκδοτικής. Ο λόγος ήταν ότι είχαν περάσει μόλις 6 μήνες αφότου άρχισε να εκδίδεται το Μίκυ Μάους, το όποιο κόστιζε 3 δραχμές, και η απόφαση να τιμηθεί αυτό το πανηγυρικό τεύχος με 10 δραχμές, σίγουρα ήταν δύσκολη, παρόλο που αυτό αποτελείτο από 164 σελίδες.

Εμφανισιακά το περιοδικό έμοιαζε με τα «Κλασσικά», λόγω του πάχους του. Στο εξώφυλλο ήταν ο Μίκυ ντυμένος Άι Βασίλης. Θυμάστε ότι  ήταν Χριστούγεννα του 1966. Ένας διαγώνιος τίτλος πληροφορούσε τους υποψηφίους αναγνώστες ότι πρόκειται περί «Πανηγυρικού Τεύχους». Δυο αριθμοί σε σχήμα στολιδιών μας ενημερώνουν ότι το τεύχος αποτελείται από 164 σελίδες και ότι το κόστος είναι 10 ολόκληρες δραχμές!

Νέα κατηγορία, για τις παρουσιάσεις παλιών τευχών Μίκυ Μάους!
Το εσωτερικό φιλοξενεί επτά εικονογραφημένες ιστορίες, καθώς και μια μονοσέλιδη στο μέσα μέρος του οπισθόφυλλου. Υπάρχουν επίσης  δυο ιστορίες – παραμύθια και μια φανταστική συνέντευξη με ήρωες του Ντίσνεϋ.

Η πρώτη ιστορία είναι μια μάλλον αδιάφορη ιστορία με τη Χιονάτη και τους 7 Νάνους. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το περιοδικό απευθύνεται σε παιδιά και η συγκεκριμένη ιστορία εντάσσεται  στο Χριστουγεννιάτικο κλίμα των ημερών. Ο τίτλος της είναι « Τα Μάγια των Χριστουγέννων». Είναι γραμμένη από το Gian Giacomo Dalmasso και εικονογραφημένη από τον Giuseppe Perego. Τον Perego και το ιδιαίτερο σχεδιαστικό του στυλ τον γνωρίσαμε μέσα από αρκετά εξώφυλλα που σχεδίασε για το Μίκυ Μάους, αλλά και από τα «Κλασσικά Ντίσνεϋ», όπου σχεδίαζε αυτές τις ιδιαίτερες 2-3 σελίδες, μέσα από τις οποίες συνέδεε τις διαφορετικές ιστορίες μεταξύ τους.

Η δεύτερη ιστορία είναι μια από τις αγαπημένες μου. Γραμμένη και σχεδιασμένη από τον Καρλ Μπαρκς, έχει τίτλο «Ο Πύραυλος και η Γαλοπούλα». Η ιστορία αυτή ξαναδημοσιεύθηκε στο Μίκυ Μάους 392, στα «Κλασικά» 62 και στο «Κομιξ» 199. Ο Ντόναλντ, χρησιμοποιώντας τα χημικά σύνεργα των ανιψιών του, ανακαλύπτει τυχαία ένα σούπερ δυνατό καύσιμο για πυραύλους και αναλαμβάνει να το δοκιμάσει στην κοντινή στρατιωτική βάση. Φυσικά τα κάνει θάλασσα, αλλά καταφέρνει να ψήσει τη χριστουγεννιάτικη γαλοπούλα. Εξωφρενικά γκαγκ και πολλά γέλια. Την πρωτοδιάβασα στα «Κλασικά» 62, και δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσα χημικά πειράματα έκανα τότε!!!

Η επομένη ιστορία είναι το 2ο μέρος  μιας  ιστορίας με το Ζορρό, που τιτλοφορείται «Η επιστροφή του Ζορρό», γραμμένη από τον Άλεξ Τοθ. Η ιστορία αυτή ξαναδημοσιεύθηκε ολοκληρωμένη, μαζί με άλλες, στο τόμο «Ζορρό», που εκδόθηκε τον Απρίλη του 1973.

Η τέταρτη ιστορία, «Μονομαχία στο Μπαρούτι Σίτυ», είναι γραμμένη από τον Carlo Chendiκαι σχεδιασμένη από το Luciano Bottaro. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια πόλη του Φαρ Ουέστ, και σατιρίζει κάπως τις κλασσικές ταινίες Γούεστερν με τους Τζων Γουέιν, Λη Βαν Κλίφ, κλπ. Ο Λουτσιάνο Μποτάρο, με το χαρακτηριστικό του σχεδιαστικό στυλ, αποδίδει θαυμάσια το περιβάλλον του Φαρ Ουέστ, καθώς και τις εκφράσεις των ηρώων. Η φοβισμένη έκφραση του Ντόναλντ, καθώς πηγαίνει να αντιμετωπίσει τους Λύκους, αλλά και η θυμωμένη εμφάνιση των Λύκων, που νομίζουν ότι έχουν μπροστά τους το σερίφη που τους έκλεισε φυλακή, με κάνουν να γελώ ακόμα και τώρα που τα γράφω…

Η επομένη ιστορία, με τον Κακό Λύκο και το Λυκόπουλο, τιτλοφορείται «Ο Άγριος Μισθοφόρος» και είναι σχεδιασμένη από το Jack Bradbury. Ξαναδημοσιεύθηκε στο Μ.Μ. 384. Πολύ διδακτική ιστορία, ειδικά για τις μέρες μας. Δείχνει καθαρά ότι η χρήση τη βίας για την αντιμετώπιση της βίας μπορεί να αποδειχτεί μπούμερανγκ!

Η 6η  κατά σειρά ιστορία τιτλοφορείται «Ο Πλούτο και ο Ηλεκτρισμός» και είναι και αυτή σχεδιασμένη από τον  Jack Bradbury. Ξαναδημοσιεύθηκε στο Μ.Μ. 1588. Στην προσπάθειά του να κυνηγήσει ένα γατάκι, ο Πλούτο μπλέκεται με τα στολίδια του Χριστουγεννιάτικου δέντρου. Όταν δαγκώνει κατά λάθος το ηλεκτρικό καλώδιο που συνδέει τα λαμπάκια, ανακαλύπτει , με οδυνηρό τρόπο, τις συνέπειες της  ηλεκτροπληξίας! Πάλι μια πολύ διδακτική ιστοριούλα, που απευθύνεται τόσο στα παιδιά όσο και στους μεγάλους και μας δείχνει ότι κανείς δεν πρέπει να παίζει με τον ηλεκτρισμό! (Σας το επιβεβαιώνω και εγώ, που έστω και  επαγγελματίας ηλεκτρονικός, έφαγα ουκ ολίγες κλωτσιές από το ρεύμα ).

Και φτάνουμε στην 7η και τελευταία ιστορία του τεύχους μας, η οποία τιτλοφορείται «Διπλά Χριστούγεννα» και είναι γραμμένη από το Guido Martina και σχεδιασμένη από το Giovan Batista Carpi. Η ιστορία αυτή δημοσιεύτηκε ξανά στα Μίκυ Μαους 443 και 1693 και στο «Κλασικά» αρ. 80. Η ιστορία αυτή είναι μια από τις πολύ λίγες που «σμίγουν» άτομα από το Σύμπαν των Παπιών με άτομα από το Σύμπαν του Μίκυ. Σε αυτή την ιστορία βλέπουμε το Μίκυ και τον Γκούφη να ξεκινούν από το Μίκυ Σίτυ για να πάνε στη Λιμνούπολη για να περάσουν τα Χριστούγεννα με το Ντόναλντ, το Σκρουτζ και τα ανιψάκια. Όμως, μια εφεύρεση του Κύρου, στα ανεύθυνα χέρια του Ντόναλντ, «παγώνει» το χρόνο στη Λιμνούπολη, η οποία μένει στις 24 Δεκεμβρίου, ενώ ο χρόνος κυλά κανονικά για τον υπόλοιπο κόσμο. Ως αποτέλεσμα, οι Λιμνουπολίτες κινδυνεύουν να μείνουν για πάντα στις 24 Δεκεμβρίου. (Κάτι σας θυμίζει αυτό το σενάριο; Μήπως «Η ήμερα της Μαρμότας» με το Μπιλ Μάρευ;) Όπως είναι φυσικό, ο Μίκυ αναλαμβάνει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Έτσι, με τη βοήθεια του Κύρου (του οποίου το εργαστήριο είναι έξω(!) από τη Λιμνούπολη και δεν επηρεάστηκε από το πάγωμα του χρόνου) ξεπαγώνει το χρόνο και τον επαναξεκινά  από τη  στιγμή που είχε σταματήσει. (Επανέφερε δηλαδή το space-time continuum στη γραμμική κατάσταση που είχε μια στιγμή πριν να σταματήσει! Τύφλα να ’χουν ο Αϊνστάιν, ο Κάπταιν Κερκ και ο Κάπταιν Ζαν-Λουκ Πικάρντ!!!)

Στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού, βλέπουμε τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού για τα μέλη του Μίκυ Κλαμπ. Το πρωτότυπο ήταν ότι διάλεξαν κάποια μέλη από το Μίκυ Κλαμπ (πιθανόν με κλήρωση), οι όποιοι μαζεύτηκαν στα γραφεία της εκδοτικής και εκεί αυτοί με τη σειρά τους επέλεξαν μέσα από άλλη κλήρωση τους νικητές του διαγωνισμού. Στις φωτογραφίες φαίνεται η επιτροπή κληρώσεως, τα ονόματά τους και τα ονόματα των νικητών του διαγωνισμού. Φαντάζομαι οι περισσότεροι θα είναι γύρω στα 60 τώρα, και θα είχε πολλή πλάκα αν μπορούσαμε να βρούμε κανένα.

Πάμε στο οπισθόφυλλο τώρα, που στη μέσα μεριά φιλοξενεί μια μικρή μονοσέλιδη ιστοριούλα (4 καρέ μόνο) . Το σχέδιο είναι του Al Taliaferro και το σενάριο του Bob Karp. Στο πίσω μέρος του οπισθόφυλλου, τέλος, φιλοξενείται μια διαφήμιση για τις τσίχλες «ΙΟΝ».

Αυτό το τεύχος είναι αρκετά σπάνιο διότι, λόγω του όχι πολύ ανθεκτικού κολλήματος των σελίδων, έσπαζε η ράχη και το περιοδικό διαλυόταν σε δυο – τρία κομμάτια. Για αυτό και είναι πολύ δύσκολο να βρει κάποιος αυτό το τεύχος σε καλή κατάσταση.