Ο Θησαυρός τής Σιέρα Νεβάδα

Ο Θησαυρός τής Σιέρα Νεβάδα

Καλημέρα σας, αγαπητοί συνάδελφοι κομικσόφιλοι.

Έχει καιρό να γράψω κάτι. Λόγω συνθηκών, λόγω ανορεξίας, λόγω βαρεμάρας… Κυρίως λόγω βαρεμάρας.  Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να συμπεριφέρεται όπως ο Ντόναλντ Ντακ. Δεν αλλάζω με τίποτα την ξάπλα πάνω στον καναπέ, μπροστά από την τηλεόραση, να παρακολουθώ «Σταρ Τρεκ»! Παρόλο που, όταν ήμουν μικρός, οι φίλοι μου με φώναζαν «Κύρο Γρανάζη», λόγω της ενασχόλησής μου με την ηλεκτρονική. (Στο στρατό με φώναζαν «Τρελό Επιστήμονα»).

Λοιπόν, όταν ήμουν μικρός, στο χωριό μου, το Μίκυ Μάους επωλείτο προς εβδομήντα πέντε μιλς  (δηλαδή το αντίστοιχο με 6 δραχμές), ενώ η κανονική τιμή του του στην Ελλάδα ήταν, όπως ξέρετε, μόνο 3 δραχμές. Αυτό μας προβλημάτιζε και μας ενοχλούσε. Απαράδεκτο για μας, τους μικρούς να μας πουλούν στη διπλάσια τιμή ένα παιδικό περιοδικό.

Μια μέρα, που λέτε, πήγα να αγοράσω ένα Μίκυ Μάους. Την ώρα που δεν με έβλεπε ο μαγαζάτορας, πήρα ακόμα ένα Μίκυ Μάους, το δίπλωσα στα τέσσερα και το έβαλα στην τσέπη μου! Πλήρωσα ένα, πήρα δυο. Αποδόθηκε δικαιοσύνη, λέω του εαυτού μου. Πλήρωσα όσα πληρώνουν και οι άλλοι στην Αθήνα.

Αυτό το Μίκυ Μάους, που δίπλωσα και πήρα χωρίς να πληρώσω, ήταν το τεύχος 284, «Ο θησαυρός τής Σιέρα Νεβάδα». Ένα τεύχος από το όποιο έμαθα ένα σωρό πράγματα και καινούργιες λέξεις.

Στη πρώτη ιστορία, «Ο θησαυρός τής Σιέρα Νεβάδα», γραμμένη από τον Γκουίντο Μαρτίνα και σχεδιασμένη από τον Τζιόρτζιο Μπορντίνι, διαβάζουμε την προσπάθεια του θείου Σκρουτζ να ξαναβρεί ένα θησαυρό, που έκρυψε πριν πολλά χρόνια σε ένα δάσος με Σεκόγιες στη Σιέρα Νεβάδα.

Σιέρα Νεβάδα; Πού είναι αυτό; Σίγουρα εκεί θα είναι και οι Ρέηντζερς της Νεβάδα, μαζί με τον Κάπταιν Μίκυ, έτσι δεν είναι;

Σεκόγιες; Αα, πολύ ενδιαφέρον. Είναι ενδημικά δέντρα τής Βορείου Αμερικής, που ζουν πολλά χρόνια και ψηλώνουν πάρα πολύ (μέχρι και 100 μέτρα, σύμφωνα με το βιβλίο τών Μικρών Εξερευνητών).

Ο τρόπος που σχεδίασε το χάρτη, για να βρει το θησαυρό ο θείος Σκρουτζ, είναι πολύ ενδιαφέρων και με ενέπνευσε και μένα να σχεδιάσω παρόμοιους χάρτες, όταν παίζαμε με τους φίλους μου.

Φυσικά, ο θείος Σκρουτζ δεν βρίσκει το θησαυρό, λόγω της ξεροκεφαλιάς του, αυτού και του Ντόναλντ. Το θησαυρό τον βρίσκουν, όπως ήταν επόμενο, τα ανιψάκια, με την πολύτιμη  βοήθεια του βιβλίου τών Μικρών Εξερευνητών.

Η επομένη ιστορία αυτού του τεύχους τιτλοφορείται «Ο σωσίας». Είναι γραμμένη από το Ντικ Κίνεϊ και σχεδιασμένη από τον Τζακ Μπράντμπουρυ. Πρωταγωνιστεί ο Γκουφη στο ρόλο τού «αντικαταστάτη» ενός φημισμένου ηθοποιού, που αναλαμβάνει να κάνει όλες τις επικίνδυνες σκηνές. Φυσικά, κινδυνεύει και ταλαιπωρείται αφάνταστα και μας χαρίζει μπόλικο γέλιο.

Στην τρίτη ιστορία, με τον τίτλο «Πρωταθλητής τής αφηρημάδας», του Τζακ Μπράντμπουρυ,  τα τρία ανιψάκια κατασκευάζουν μια Ατομική Βόμβα, χρησιμοποιώντας τα όργανα από το παιχνίδι τού «Μικρού Χημικού» και ακολουθώντας τις οδηγίες από το βιβλίο τού μεγάλου καθηγητή Λούντβιχ φον Ντρέηκ, «Απλά Πειράματα Χημείας»! Πολύ γέλιο, καθώς ο Ντόναλντ προσπαθεί με χίλιους δυο τρόπους να αποτρέψει την έκρηξη της βόμβας.

Διαβάζοντας αυτήν τη ιστορία, αποφάσισα και εγώ να κάνω κανένα εκρηκτικό μείγμα. Όλη μέρα ανακάτευα υλικά από την κουζίνα της μάνας μου και από την αποθήκη τού πατέρα μου. Ευτυχώς, δεν τα κατάφερα! Φανταστείτε την απώλεια για τον πολιτισμένο κόσμο!

Η σελίδα «Ο Μίκυ απαντά» πάντα με ενθουσίαζε, διότι μας έδινε απαντήσεις σε ένα σωρό απορίες που βασάνιζαν το μυαλουδάκι μας εκείνη την εποχή.

Τη σελίδα με το Δελτίο Εγγραφής στο ΜΙΚΥ CLUB την έβλεπα συχνά σε κάθε τεύχος, και έτρεχαν τα σάλια μου. Πώς θα στείλω 5 δραχμές ή γραμματόσημα της μιας δραχμής στην οδό Ερμού για να γίνω μέλος;  Πού να βρω δραχμές στην Κύπρο;  Τη λύση την έδωσε η αγαπημένη μου στήλη «Ο Μίκυ απαντά»: «Οι αναγνώστες μας στη Κύπρο μπορούν να στείλουν ταχυδρομικά ένσημα αξίας 100 μιλς». Επιτέλους! Έγινα μέλος τού MIKY CLUB. Απόκτησα το δίπλωμά μου, με το όνομά μου, μαζί με την κάρτα με το Μίκυ και το Γκούφη στην έφιππη Καναδική Αστυνομία. Τα  έχω κολλήσει και τα δύο πάνω στον τοίχο.  Και τι δεν θα έδινα να τα έβρισκα τώρα! Δυστυχώς, έμειναν πίσω στο χωριό, στο σπίτι μου,  κολλημένα στον τοίχο, δίπλα από τη γιγαντοαφίσα τού Μπλεκ…