ΜΙΚΡΟΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΤΕΣ

Κάποιες από τις πιο απολαυστικες ιστορίες που έγραψε ο Καρλ Μπαρκς αναφερονται στις περιπετειες των Μικρων Εξερευνητων.

Ο Μπαρκς συνήθως διακωμωδεί την εμμονη τους για το μαζεμα μεταλλίων. « … σήμερα κερδισαμε ένα κουβα μετάλλια…» λέγει ο Χιουη π.χ.

Ένα άλλο χαρακτηριστικο της Λεσχης των Μ.Ε. που διακωμωδεί με επιτυχία ο Καρλ Μπαρκς είναι φυσικά οι βαρύγδουποι τιτλοι. Σχεδόν όλα τα μέλη είναι Στρατηγοι πολλών αστερων και πάνω. Και αν τιμωρισουν κανένα με υποβιβασμο τον κάνουν απλό Στρατηγο.

Το πιο αστειο και κωμικο φυσικά είναι οι τιτλοι που έχουν συνήθως οι Ομαδαρχες. Ο Ομαδαρχης μιας «Διμοιρίας» των Μ.Ε. είναι συνήθως ένας παπιομορφος ενηλικας, σωματωδης, και κάπως παχουλλος. Φέρει τον πιο αστειο και εφανταστο τίτλο, το ακρωνύμιο του οποίου έχει σηνηθως σχέση  με την πλοκη της ιστορίας.

Κάποιους από τους πιο αστειους τιτλους τους γράφω εδώ:

Σ.Α.Χ.Λ.Α.Μ.Π.Ο.Υ.Χ.Λ.Α. = «Στρατηγικός Ανυπερβλητος Χαρισματικος και Λαοπροβλητος Αρχιεπιτελαρχης Μεγιστος Πρωτοκλασατος Ομαδαρχης & Υπερλαμπρος Χρησμοδοτης Λογυδρίων & Αποφθεγματων»

Ξ.Ε.Ρ.Ο.Τ.Η.Γ.Α.Ν.Ε. = «Ξενιος Επιτελικος Ρωμαλεος Οικολογικος Ταξιαρχος & Ηγεμονικος Γενικός Ανωτατος Νηφαλιος Ειρηνοποιος»

Κ.Α.Ρ.Α.Β.Ο.Γ.Α.Τ.Ε. = «Κορυφαιος Αρχιναυαρχος Αδαμαστης Βουλησης & Οργανωτης Γενικων Ακατορθωτων Τολμηρων Επιτευγματων»

Ρ.Υ.Π.Ο.Κ.Α.Ρ.Υ.Δ.Ε. , Γ.Ε.Ρ.Ο.Κ.Ο.Μ.Υ.Τ.Υ., Κ.Ο.Υ.Τ.Σ.Ο.Υ.Ρ.Ο.Μ.Α.Τ.Η. και αρκετά άλλα το οποία μπορειτε να δείτε στις φωτογραφιες.

Εδώ πρέπει να σημειωσω το ταλέντο και την φαντασια που είχε ο μεταφραστης ( ή οι μεταφραστες) των ιστοριων και ειδικά των «τιτλων» . Πρέπει να είχαν μεγάλη φαντασια και αστειρευτο χιούμορ για να μας μεταδωσουν στα ελληνικα τα απιθανα ακρωνύμια που τους εδινε ο Καρλ Μπαρκς στα Αγγλικα.

Ένα άλλο αρκετά αστειο χαρακτηριστικο των ιστοριων με Μ.Ε. που ο Καρλ Μπαρκς συμπεριλαμβανε σε κάθε ιστορία τους ήταν μια χαρακτηριστικη σκηνή πανικου, συνήθως στο μέσο της ιστορίας.

Σε αυτή τη σκηνή συνήθως βλέπουμε ένα τσουρμο Μ.Ε. του ομαδαρχη τους συμπεριλαμβανομενου, να τρέχουν και να φωνάζουν προς όλες τις κατευθυνσεις διαλαλώντας το κακό που τους βρήκε.

Χαρακτηριστικα και πολύ κομικα παραδείγματα μπορειτε να δείτε στις εικονες που ακολουθούν.

Όλες τις εικονες τις πήρα από αρκετες ιστορίες των Μ.Ε. που δημοσιεύτηκαν στους τόμους της «μεγάλης Βιβλιοθηκης Ντίσνεϋ» με τα Απαντά του Καρλ Μπαρκς.

Καλό γελιο…

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΩ ΤΟΝ ΝΤΟΝ ΡΟΣΑ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΩ ΤΟΝ ΝΤΟΝ ΡΟΣΑ

Λοιπόν, θεωρώ ότι ο Ρόσα ΘΕΟΠΟΙΗΘΗΚΕ υπερβολικά! Ε, μα δεν γίνεται, σε όποιο κομικσοσάιτ να μπεις, να βρίσκεις μπροστά σου ολάκερο κατεβατό από υπερβολές, κλπ. Εντάξει, έγραψε το μνημειώδες έργο « Ο Βίος και η Πολιτεία του Σκρουτζ Μακ Ντακ», αλλά όχι και να το παρακάνουμε. Και να δημοσιεύεται όλη η δουλειά του, όλα όσα έγραψε, και να μένουν πίσω ένα σωρό κλασσικές ιστορίες του Ρομάνο Σκάρπα αδημοσίευτες.

Δεν μου αρέσει το στυλ του. Με την υπερβολική λεπτομέρεια. Υπερβολική μέχρι παραλόγου! Ακόμη λίγο θα μας σχεδιάζει και τα μικρο βια. (Τώρα που το λέω, σχεδίασε μικρόβια στο «Μικροσκοπικό Τσιγκούνη», νομίζω!)

Αλλά, αυτό που με έκανε και δεν τον συμπαθώ είναι η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ που έκανε στο σύμπαν των παπιών και ειδικά του θείου Σκρουτζ.
Έχει γράψει αρκετές ιστορίες, στις οποίες εξηγεί όλα τα «κομικσικά» φαινόμενα που μας ενθουσιάζουν, με τους νόμους της Φυσικής και χρησιμοποιεί την υπαρκτή ή την εν δυνάμει τεχνολογία, για να μας τα φέρει στα πλαίσια της «ανθρώπινης λογικής».

Για αυτό το σκοπό έχει γράψει συνέχειες σε πάμπολλες Μπαρκσικές ιστορίες, στις οποίες παίρνει το χαρακτήρα του Σκρουτζ και τον φέρνει στις «ανθρώπινες διαστάσεις». Ιδίως με το «Βίο και Πολιτεία», αφού τον ενέταξε και σε συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια, τον έκαμε να είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος με ανθρώπινα συναισθήματα, το πολύ σαν ένας ηθοποιός , που βγαίνει μέσα από μια ταινία του Χόλυγουντ. Και όταν περιγράφει τη σχέση του με τη Χρυσή Γκόλντυ, τότε είναι που ξενέρωσα πλήρως.ό

Δεν είναι αυτός ο Σκρουτζ, με τον οποίο μεγάλωσα. Αυτός που ξέρω είναι «…πιο σκληρός και από τους σκληρούς και πιο πονηρός και από τους πονηρούς» . Έβρισκε χαμένους θησαυρούς από χάρτες των προγόνων του και χαμένες πόλεις από ανύπαρκτα ίχνη. Ταξίδευε στα πέρατα του διαστήματος, επιβίωνε χωρίς διαστημική στολή και έκανε εμπορικές συμφωνίες με εξωγήινους. Έμπαινε σε στοιχειωμένα κάστρα και μιλούσε με φαντάσματα. Ήταν τσιγκούνης μέχρι παραλόγου, αλλά όταν τον έπιανε η συνείδησή του, σκορπούσε τα λεφτά όπως τα μαρούλια! (Χριστούγεννα στην Παραγκούπολη, Χριστούγεννα στο βυθό της θάλασσας κλπ). Ήταν σκληρόκαρδος, αλλά ήξερε πότε να μαλακώνει χωρίς να το δείχνει. (Το τελευταίο Μπαλαμπού.) Ήταν μισογύνης, αλλά είχε και αισθήματα για τη Τζένη και ήταν ακόμα ερωτευμένος με τη Χρυσή Γκολντυ του Μπαρκς, αλλά δεν ήθελε να το δείξει (Επιστροφη στο Κλοντάικ.) Θα χαλούσε την εικόνα που είχε για τον εαυτό του.

Για αυτό λοιπόν, φίλοι μου, το σχεδιαστικό στυλ του Ρόσα, μαζί με την πρόθεσή του να «εξανθρωπίσει» το Σκρουτζ, με ξενέρωσαν. Όχι πως δεν έχει ταλέντο ο άνθρωπος . Αντίθετα. Απλά, η συμπεριφορά της κομικσοκοινότητας προς το πρόσωπό του είναι υπερβολική!

Ανδρέας Σουτζής

«ΟΜΠΡΑΞ» ΝΟ. 2

«ΟΜΠΡΑΞ» ΝΟ. 2

Αφορμή για αυτό το κείμενο είναι μια ανάρτηση που είδα πριν λίγο, στο Facebook, του τεύχους αριθμός 2 του περιοδικού «ΟΜΠΡΑΞ». Εκεί μπορεί κάποιος να κατεβάσει το περιοδικό και να το διαβάσει ολόκληρο.

Αυτό με παίρνει 40 χρόνια πίσω!!!.. Όταν ήμουν 9–10 χρονών  

Το περίπτερο-βιβλιοπωλείο-παπουτσίδικο, που έφερνε τα περιοδικά στο χωριό μου, δεν τα έφερνε με τη σειρά, αλλά ό,τι περίσσευε από το πρακτορείο. Π.χ. το Μίκυ Μάους δεν ερχόταν ποτέ κάθε Παρασκευή, αλλά έφερνε παλιά και νέα τεύχη, ανακατεμένα, όποτε του κάπνιζε. (Αυτό είχε ως δυσάρεστη συνέπεια να έχουμε είτε το Α’ μέρος είτε το Β’ μέρος μιας ιστορίας και να μην την έχουμε ποτέ ολόκληρη. Δυσάρεστη ανάμνηση ήταν το τεύχος «Ο τρομερός Κάλα Μιτ», που είχα το Α’ μέρος (Μ.Μ. 282) αλλά όχι το Β’ μέρος (Μ.Μ.283). Κατάφερα και το διάβασα πολλά  χρόνια μετά, όταν έπεσε στα χεριά μου το Κλασικό 46, που κυκλοφόρησε με ολοκληρωμένη την ιστορία . )

Μεγάλα Μίκυ παίρναμε  δείγματα, ενώ Κλασικά Ντίσνεϋ ποτέ δεν ήρθαν στο χωριό μας.

Με αυτά και μ’ αυτά, έφερε. που λέτε. ο μαγαζάτορας μια μεγάλη παραλαβή Όμπραξ, μικρά νούμερα, αλλά ιδίως το τεύχος 2. Είχε πάνω από 20 αντίτυπα στη βιτρίνα του. Πάω να αγοράσω κάτι τις, αλλά όλα σχεδόν τα είχα διαβασμένα. Μόνο το το No. 2 δεν το είχα. Το σνόμπαρα!!! Τι να κάνω, τώρα, αυτό το αρχαίο κομμάτι; Ούτε το προηγούμενό του έχω (το No. 1) ούτε το επόμενο (No. 3). Πείσμωσα και δεν το αγόραζα, διότι ήταν παλιό! Παρ’ όλο που ήταν το μοναδικό μέσα στη βιτρίνα, που δεν είχα διαβάσει!!! Τελικά δεν άντεξα. Το πήρα μετά από 1–2 εβδομάδες, νομίζω. 

STAR WARS & ΚΟΜΙΚΣ

STAR WARS & ΚΟΜΙΚΣ

Χαίρετε, φίλοι μου. Λόγω διαφόρων υποχρεώσεων, αλλά κυρίως λόγω τεμπελιάς, έμεινα μακριά από το γράψιμο εδώ και κανένα μήνα.

Αφορμή για αυτό το κείμενο είναι το αφιέρωμα, που είχε τις τελευταίες μέρες το δορυφορικό κανάλι «SKY ITALIA» στην αγαπημένη  σειρά ταινιών «STAR WARS». Για μια εβδομάδα, από την 1η μέχρι τις 6 Ιανουαρίου, το κανάλι «STAR WARS CHANNEL» πρόβαλλε τις 6 ταινίες της σειράς. Στα ενδιάμεσα πρόβαλλαν και κανένα δυο ντοκιμαντέρ για τις ταινίες.

Τι να σας πω; Σκέτη απόλαυση! Ιδίως αυτό το Σαββατοκυριακοδεύτερο, δεν σηκώθηκα από τον καναπέ, λόγω και της αργίας της Δευτέρας.

Αρκετοί συγγραφείς των κόμικς παίρνουν ιδέες από τις ταινίες, αλλά και αντίθετα. Ο Μάσσιμο ντε Βίτα, όπως φαίνεται, έχει μια προτίμηση στο «Star Wars», για αυτό και τον συμπαθώ πολύ. Η τριλογία του, «Το Σπαθί των Πάγων», κυκλοφόρησε αρχικά στην Ελλάδα το 1990 σαν μεμονωμένη έκδοση. Επανακυκλοφόρησε σαν μέρος της σειράς «Τα μεγάλα Σήριαλ», με τον αριθμό 17, τον Ιούλιο του 2009.

Στην ιστορία βλέπουμε το Μίκυ και το Γκούφυ να ταξιδεύουν σε μια άλλη διάσταση, για να βοηθήσουν το λαό της παγωμένης Ουλουλάνδης. Η ιστορία θυμίζει περισσότερο τον «Άρχοντα των Δακτυλιδιών» του Τζ. Ρ.Ρ. Τολκιν. Έχει μέσα ένα σωρό παράξενους λαούς, νάνους, γίγαντες, μαγεμένα δάση, βάλτους κλπ, και συμπεριλαμβάνει ταξίδι διάμεσου όλων αυτών των επικίνδυνων περιοχών, που φυσικά θα το αναλάβουν οι ήρωές μας, προκειμένου να  βοηθήσουν όλους να γλυτώσουν από τον καταπιεστικό «Άρχοντα του Σκότους», που διαφεντεύει τη «Χώρα του Άργκααρ».

Και εδώ έρχεται η ομοιότητα με τον «Πόλεμο των Άστρων». Ο Άρχοντας του Σκότους είναι ακριβές αντίγραφο του Νταρθ Βέιντερ!  Με τη στολή και την παράξενη μάσκα του, χωρίς την οποία δεν μπορεί να ζήσει. Διοικεί και διαφεντεύει τους πάντες, που τον τρέμουν, χάρις στην κακία του και τη δύναμή του, που, όπως φαίνεται, πηγάζει από τη μάσκα του.

Η αποστολή των ηρώων μας είναι να βρουν το περίφημο «Σπαθί των Πάγων», που θα προστατεύσει τη χώρα από τον παγκάκιστο «Άρχοντα του Σκότους». Και, φυσικά, μετά από ένα επικό ταξίδι , τα καταφέρνουν και τον ξεφορτώνονται.

Στο δεύτερο μέρος της τριλογίας, «Οι Αγώνες του Άργκααρ», οι ήρωές μας επιστρέφουν στην Ουλουλανδη, για να λάβουν μέρος στους «Αγώνες του Αργκααρ» και να κερδίσουν ένα διαμάντι, που θα αποτρέψει την έκρηξη του ηφαιστείου Γκέροντ, που απειλεί  να καταστρέψει την Ουλουλανδη.

Στο τρίτο και τελευταίο μέρος της τριλογίας, ο «Πρίγκιπας του Σκότους» επιστρέφει και πάλι στο Άργκααρ. Έτσι, οι φίλοι μας ταξιδεύουν ξανά στην άλλη διάσταση, για να τον αντιμετωπίσουν για ακόμη μια και τελευταία φορά.

ΑΤΑΚΕΣ 3 – ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ – ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΤΑΛΤΟΝ

ΑΤΑΚΕΣ 3 – ΛΟΥΚΥ ΛΟΥΚ – ΤΗΓΑΝΙΤΕΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΤΑΛΤΟΝ

Καλημέρα στους απανταχού κομικσόφιλους. Είμαι βέβαιος ότι οι πλείστοι από εσάς, αυτές τις μέρες, τη βγάζετε ξαπλωμένοι ή κάτω από κανένα δέντρο στα βουνά ή κάτω από καμιά ομπρέλα σε κάποια παραλία, με μια στοίβα κόμικς δίπλα σας.

Λοιπόν, σήμερα είπα, έτσι για αλλαγή, να ξεφύγουμε από τα παραδοσιακά κόμικς, που μας απασχολούν συνήθως, και να πάμε να δούμε ένα από τα αγαπημένα μου τεύχη του Λούκυ Λουκ.

Στο Τεύχος με αρ. 16, ο Λούκυ Λουκ είναι πάλι στο κατόπι των πιο άχρηστων ντεσπεράντο της άγριας δύσης, των αδελφών Ντάλτον. Αυτή τη φορά, οι Νταλτον βρίσκουν καταφύγιο στο Μεξικό και ενώνονται μαζί με τη συμμορία του διαβόητου ντόπιου ληστή Εμίλιο Εσπουέλας.  

Στην προσπάθεια τους να ξεγελάσουν τον Εσπουέλας και να μην τους παραδώσει ο ίδιος στο Λούκυ Λουκ για να πάρει αμοιβή, οδηγούνται σε ένα σωρό παρεξηγήσεις μαζί του. Έτσι, αυτός νομίζει ότι «Λουκυ Λουκ» είναι βρισιά όπως το «Καράμπα», και το «Ραν ταν πλαν» σημαίνει σκύλος.

Έτσι οι κουβέντες του αρχηγού συμμορίτη είναι σκέτη απόλαυση όταν τις διανθίζει με τα «αμερικανικά» που έμαθε.
Εν τω μεταξύ, τον Αβερελ τον κρατεί η μόνιμη επωδός να μάθει πως λένε το «Τι ώρα θα φάμε?» στα ισπανικά! Το σωστό είναι «Κουάντο σε κόμε ακι» αλλά αυτός το μαθαίνει ως « Κουακομεκίκι». Και, μέχρι τις τελευταίες σελίδες, τους πρήζει όλους με το «κουακομεκίκι» του, που είναι η μοναδική του έγνοια.

Υπ’ όψιν σας το εξής: Τόσο μας άρεσε αυτή η φράση – κουακομεκίκι- έμενα και του υπαλλήλου μου του Βασίλη, που όποτε πεινούσαμε, φωνάζαμε ο ένας στον άλλο «κουακομεκίκι»! Και, φυσικά, η πλάκα η πολλή ήταν που κανείς άλλος δεν μας καταλάβαινε….

Ο ΣΕΡ… ΛΟΥΛΛΗΣ

Ο ΣΕΡ… ΛΟΥΛΛΗΣ

Καλημέρα και σήμερα σε όλους τους κομικσοφιλους κομιξοφαγανες φίλους μου. Σήμερα θα σας πω άλλη μια ιστορία με γάτους.

Είναι διεθνώς παραδεκτό, σαν να υπάρχει μια παγκόσμια σταθερά, ότι όσοι ασχολούνται με κόμικς έχουν και μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τους γάτους. Διορθώστε με, αν κάνω λάθος, αλλά όποιος γνώρισα, που αγαπά τα κόμικς, αγαπά και τους γάτους!

Έτσι και εγώ πάντα έχω διάφορους γάτους σπίτι μου, αρχής γενομένης από την αειθαλή Cutie, την οποία έχω εδώ και 8–10 χρόνια, έχει εγγόνια και δισέγγονα και ακόμη γεννοβολά! Πάλι είναι έγκυος!

Λοιπόν, η κόρη μου η Χριστίνα, που κληρονόμησε από έμενα την αδυναμία για τους γάτους, έφερε τις προάλλες ένα γάτο Περσικής ράτσας, που της χάρισαν, το Λούλλη. (Mε προειδοποίησαν ότι οι Περσικοί γάτοι είναι ιδιότροποι, ιδιόρρυθμοι, και γενικά η συμπεριφορά τους δεν θυμίζει… γατο)!

Μόλις ήρθε ο Λουλλης σπίτι, κάτι μου έκανε κλικ! Μου θύμισε αμέσως  το Σερ Σπίθα, από την ιστορία «Ο Σερ Σπίθας», του Καρλ Μπάρκς, που δημοσιεύτηκε στα Μίκυ Μάους 92 και 509, στα Κλασσικά 90 και στο Κόμιξ 274!

Λοιπόν, ο Σερ Σπίθας των κόμικς είναι σκύλος! Ναι, σκύλος που τον φέρνει ο Ντόναλντ, για να μπει στο μάτι των έξυπνων ανιψιών του και, όπως πάντα, την πατάει ο ίδιος. Ο Σερ Σπίθας, αντί να αποδειχτεί ο πανέξυπνος και πολυμήχανος σκύλος, όπως πρέπει, κάθεται όλη την ώρα χωρίς να κάνει τίποτε, σε σημείο που, από την πολλή ακινησία, να νομίζουν ότι είναι πεθαμένος!

Ε, έτσι έχουμε και με το… Σερ Λουλλη! Όλη ήμερα κάθεται και δεν κάνει τίποτα. Εκπληκτική η ομοιότητα με το Σερ Σπίθα, όπως θα δείτε από τις φωτογραφίες. Αφού πολλές φορές, όπως κάθεται, μπορεί να τον πάρει ο ύπνος, και να γείρει μπροστά με τα μούτρα!

Πάντως πρόκειται πραγματικά για ιδιόρρυθμο και ευγενικό γάτο, που ακόμα και όταν πεινά, δεν νιαουρίζει αλλά απλώνει τα πόδια του σαν να ζητιανεύει!