Ο ΣΕΡ… ΛΟΥΛΛΗΣ

Ο ΣΕΡ… ΛΟΥΛΛΗΣ

Καλημέρα και σήμερα σε όλους τους κομικσοφιλους κομιξοφαγανες φίλους μου. Σήμερα θα σας πω άλλη μια ιστορία με γάτους.

Είναι διεθνώς παραδεκτό, σαν να υπάρχει μια παγκόσμια σταθερά, ότι όσοι ασχολούνται με κόμικς έχουν και μια ιδιαίτερη συμπάθεια για τους γάτους. Διορθώστε με, αν κάνω λάθος, αλλά όποιος γνώρισα, που αγαπά τα κόμικς, αγαπά και τους γάτους!

Έτσι και εγώ πάντα έχω διάφορους γάτους σπίτι μου, αρχής γενομένης από την αειθαλή Cutie, την οποία έχω εδώ και 8–10 χρόνια, έχει εγγόνια και δισέγγονα και ακόμη γεννοβολά! Πάλι είναι έγκυος!

Λοιπόν, η κόρη μου η Χριστίνα, που κληρονόμησε από έμενα την αδυναμία για τους γάτους, έφερε τις προάλλες ένα γάτο Περσικής ράτσας, που της χάρισαν, το Λούλλη. (Mε προειδοποίησαν ότι οι Περσικοί γάτοι είναι ιδιότροποι, ιδιόρρυθμοι, και γενικά η συμπεριφορά τους δεν θυμίζει… γατο)!

Μόλις ήρθε ο Λουλλης σπίτι, κάτι μου έκανε κλικ! Μου θύμισε αμέσως  το Σερ Σπίθα, από την ιστορία «Ο Σερ Σπίθας», του Καρλ Μπάρκς, που δημοσιεύτηκε στα Μίκυ Μάους 92 και 509, στα Κλασσικά 90 και στο Κόμιξ 274!

Λοιπόν, ο Σερ Σπίθας των κόμικς είναι σκύλος! Ναι, σκύλος που τον φέρνει ο Ντόναλντ, για να μπει στο μάτι των έξυπνων ανιψιών του και, όπως πάντα, την πατάει ο ίδιος. Ο Σερ Σπίθας, αντί να αποδειχτεί ο πανέξυπνος και πολυμήχανος σκύλος, όπως πρέπει, κάθεται όλη την ώρα χωρίς να κάνει τίποτε, σε σημείο που, από την πολλή ακινησία, να νομίζουν ότι είναι πεθαμένος!

Ε, έτσι έχουμε και με το… Σερ Λουλλη! Όλη ήμερα κάθεται και δεν κάνει τίποτα. Εκπληκτική η ομοιότητα με το Σερ Σπίθα, όπως θα δείτε από τις φωτογραφίες. Αφού πολλές φορές, όπως κάθεται, μπορεί να τον πάρει ο ύπνος, και να γείρει μπροστά με τα μούτρα!

Πάντως πρόκειται πραγματικά για ιδιόρρυθμο και ευγενικό γάτο, που ακόμα και όταν πεινά, δεν νιαουρίζει αλλά απλώνει τα πόδια του σαν να ζητιανεύει!